گبر و ترسا و مسلمان و جهود // اهل دین و اهل ایمان هر چه بود

هر دم ار گوید خدایش را درود // گر کند او را به روز و شب سجود

بانگ درد مردمی چون ناشنود // دین و ایمانش در این دنیا چه سود

بر مسیر آدمیت گر نبود // بهره زین اوراد کی آید وجود

بگذشت ز عمر چهل و اندی ز سرم // پوچ است گذشت روز ها در نظرم

از آمدن و رفتن من حاصل چیست؟ // از بهره این آمد و شد بی خبرم

گرفتار بلا گشته است کارم // رقیبان جمع بر گرد نگارم

بُدم یک عمر را بر آسمان دست // من امید از دعا بیهوده دارم

بی خرد و پیرو یاوه سرایان مباش // مشتری پیشه کهنه فروشان مباش

طالب علمی اگر، فکرت و اندیشه کن // مونس اینان مشو همدم آنان مباش

زان پیش که خاک در رباید ما را // از ما ماند نبشته سنگی خارا

دریاب مرا که دم غنیمت باشد // از بهر وفاق همتی کن یارا

چونکه هشیاریَم هنگام دعا آخر شد // مَلَکی آمد و گفتا که بلا آخر شد

دور نامردمی و جور و جفا آخر شد // در ره دین خدا کفر و دغا آخر شد

نغمه مرغ سحر خواب مرا زایل کرد // بهر درد من بیمار دوا آخر شد

دور سرزندگی وصلح و صفا پایان یافت // موسم دوستی و مهر و وفا آخر شد

چون سرابی می فریبد هم دل و هم دیده را // آرزوی سرخوشی این بنده رنجیده را

از پس یک عمر رنجوری در این ماتم سرا // در نمی یابی چرا ای مرگ این شوریده را

گر چه پستی در سلوک ، در رذالت نامدار // باز میگویم ز تو ، گر چه دل گردد فَگار زاده ی اهریمنی ، ای خداوند شرار // با شیاطین همدمی ، با خباثت هم قطار نطفه شوم و پلید، از کدامین فتنه ای؟ // از کدامین فطرتی ، گشته ای میراث خوار؟ عدل وانصافت کجاست،ره چراگم کرده ای؟// بی گنه ساقط کنی ، فاسدان را ماندگار چندمردم کُشته ای،چند بی کس کرده ای؟// پرده پوشی تا به چند ، جملگی را بَرشمار آن بشر بی سر کنی، آن دگر را سر به دار // روزگار بد مدار، این چه کار است این چه کار؟ عقل مجنون کرده ای،دیده جیحون کرده ای// بُرده ای

1. کاش لااقل پس از رهایی از بند تن، از بند خاطرات آزار دهنده رها شوم.
2. رسیدن به قدرت و ثروت به هر قیمتی؟... این انسانی نیست!
3. آنقدر آزار دیده ام که اگر لختی آسوده باشم ناراحتم!
4. برادرم را در غمش دلداری میدهم ولی در چشم بر هم زدنی خود را غریق غمش می یابم.
5. زاده میشویم تا سوهان روح و بلای جان یکدیگر باشیم و بدین کردار تا مرگ پا میفشاریم.

1. گذشت، موقع قدرت نيكوست وگرنه در موضع ضعف چاره اي جز آن نيست.
2. احترام گذاشتن بدون هيچگونه دليل پسنديده اجتماعي، چيزي جز چاپلوسي نيست.
3. هر چه از محرومیت دورتر شوی از محرومان هم دورتر میشوی.
4. شیفتگی ما به خواسته هایمان مهمترین دلیل فریب خوردنمان است.
5. یادمان باشد، آنچه از آزادی و آرامش داریم به بهای عمرهای بر باد رفته دیگران، در بند و گور، ممکن شده.